Układ równań liniowych – metoda podstawiania i przeciwnych współczynników
Opis
Układ dwóch równań liniowych z dwiema niewiadomymi to dwa warunki, które muszą być spełnione jednocześnie. Zapisujemy go klamrą, na przykład . Rozwiązaniem jest para liczb , która po podstawieniu daje prawdę w obu równaniach naraz. Para, która pasuje tylko do jednego równania, nie jest rozwiązaniem układu.
Rozwiązanie układu sprowadza się do pozbycia się jednej niewiadomej, tak żeby zostało zwykłe równanie z jedną niewiadomą (jego zasady są w haśle równania liniowe). Robimy to na dwa sposoby:
- metoda podstawiania – z jednego równania wyznaczasz (albo ) i wstawiasz to wyrażenie do drugiego równania; najwygodniejsza, gdy któraś niewiadoma ma współczynnik lub ,
- metoda przeciwnych współczynników – mnożysz równania tak, żeby przy jednej niewiadomej stały liczby przeciwne, i dodajesz równania stronami; niewiadoma znika; najwygodniejsza, gdy współczynniki są „brzydkie",
- po znalezieniu jednej niewiadomej zawsze liczysz drugą i sprawdzasz parę w obu równaniach wyjściowych.
Zwykle układ ma dokładnie jedno rozwiązanie. Bywa jednak, że nie ma żadnego albo ma ich nieskończenie wiele – kiedy tak się dzieje i jak to wygląda na rysunku, opisuje hasło interpretacja geometryczna układu. Układanie układu z treści zadania (ceny, procenty, cyfry liczby) to z kolei temat hasła układy równań w zadaniach tekstowych. Tu zajmujemy się samym rozwiązywaniem.
Wzory
Tabela
| Para | Pierwsze równanie () | Drugie równanie () | ||
|---|---|---|---|---|
| 1 | tak | 5 | nie | |
| 1 | tak | 12 | tak | |
| 1 | tak | 19 | nie | |
| 8 | nie | 12 | tak | |
| 1 | tak | nie |
Przykład
Cztery z pięciu par z tabeli powyżej spełniają pierwsze równanie, bo wszystkie leżą na jednej prostej (takich par jest nieskończenie wiele). Układ spełnia dopiero ta jedna, która pasuje do obu równań naraz: . Przykład 1 pokazuje, jak ją znaleźć.
Przykład 1 – metoda podstawiania. Rozwiąż układ .
W pierwszym równaniu przy stoi , więc łatwo je wyznaczyć: . Wstawiamy to wyrażenie w nawiasie do drugiego równania:
Wracamy do wyznaczonego wzoru: . Sprawdzenie: oraz . Odpowiedź: , .
Przykład 2 – metoda przeciwnych współczynników. Rozwiąż układ .
Żadna niewiadoma nie ma współczynnika , więc podstawianie byłoby kłopotliwe (ułamki). Wyrównujemy współczynniki przy : pierwsze równanie mnożymy przez , drugie przez :
Dodajemy równania stronami. Niewiadoma znika: , czyli . Podstawiamy do pierwszego równania wyjściowego: , więc . Sprawdzenie w drugim równaniu: . Odpowiedź: , .
Przykład 3 – znane rozwiązanie, nieznane współczynniki. Para , jest rozwiązaniem układu . Oblicz .
Tu nie rozwiązujemy układu, tylko podstawiamy znaną parę. Z pierwszego równania: , więc i . Z drugiego: , więc i . Zatem .
Porównanie
| Metoda | Kiedy wygodna | Główny krok | Po angielsku |
|---|---|---|---|
| Podstawiania | niewiadoma ze współczynnikiem | wyznaczyć i wstawić w nawiasie | substitution |
| Przeciwnych współczynników | współczynniki bez , układ „symetryczny" | pomnożyć i dodać stronami | elimination |
| Graficzna | tylko do oszacowania lub kontroli | punkt przecięcia dwóch prostych | graphing |
Wszystkie trzy dają ten sam wynik. Na maturze liczy się poprawny rachunek i sprawdzenie, a nie wybór metody. Metodę graficzną rozwija hasło interpretacja geometryczna układu.
Typowe błędy
Brak nawiasu przy podstawianiu. Z do równania uczeń wstawia . Wychodzi i błędne . Wyrażenie wstawiasz w nawiasie: , i dopiero wtedy mnożysz przez oba składniki.
Mnożenie tylko jednej strony równania. Równanie mnożone przez daje . Zapis zmienia układ i wynik. Liczba trafia do wszystkich składników po obu stronach.
Błąd znaku przy odejmowaniu stronami. Odejmując od , uczeń zapomina zmienić znaki w całym odejmowanym równaniu. Bezpieczniej mnożyć przez liczbę ujemną (jak w przykładzie 2) i dodawać, bo wtedy znaki widać wprost.
Zatrzymanie się na jednej niewiadomej. Po znalezieniu uczeń wpisuje odpowiedź „". Zadanie pyta o parę . Po wyliczeniu pierwszej niewiadomej wracasz do dowolnego równania i liczysz drugą.
Para pasująca tylko do jednego równania. W tabeli powyżej para spełnia pierwsze równanie, ale nie drugie. Przy sprawdzaniu odpowiedzi w zadaniu zamkniętym nie poprzestawaj na pierwszym równaniu, tylko podstaw do obu.
Pomylona kolejność w parze. Para to nie to samo co . Przy wyborze odpowiedzi z listy sprawdź, czy wartość, którą policzyłeś jako , stoi na pierwszym miejscu.
Podstawienie do równania, z którego wyznaczono niewiadomą. Wstawiasz z powrotem do i dostajesz , a stąd błędny wniosek, że układ ma nieskończenie wiele rozwiązań. Wyznaczone wyrażenie wstawiasz do drugiego równania.
Sprawdź się
Układ rozwiązujemy przez podstawienie. Uzupełnij tabelę.
| 0 | 1 | 1 |
| 1 | ||
| 2 | 3 |
Układ po dodaniu równań stronami daje , więc .
W układzie po dodaniu równań stronami mamy , a wtedy .
Para , jest rozwiązaniem układu , dla i .
Liczba dwucyfrowa ma sumę cyfr równą , a po zamianie cyfr miejscami jest o mniejsza. Ta liczba to .
W układzie niewiadoma wynosi .
Najczęściej zadawane pytania
Którą metodę wybrać: podstawiania czy przeciwnych współczynników?
Obie dają ten sam wynik, więc to kwestia wygody. Gdy któraś niewiadoma ma współczynnik lub , podstawianie jest szybkie i bez ułamków. Gdy współczynniki są „brzydkie" (na przykład i ), wygodniej wyrównać je mnożeniem i dodać równania stronami. Na maturze oceniany jest poprawny rachunek, nie metoda.
Jak sprawdzić, czy para liczb jest rozwiązaniem układu?
Podstaw i do pierwszego równania, a potem do drugiego. Para jest rozwiązaniem tylko wtedy, gdy w obu równaniach wyjdzie prawda. Dla układu , para pasuje do pierwszego równania (), ale w drugim wychodzi zamiast , więc nie jest rozwiązaniem.
Co zrobić, gdy w zadaniu jest układ z literami a i b, a rozwiązanie jest znane?
Nie rozwiązuj układu. Podstaw znane i do każdego równania – dostaniesz zwykłe równania z niewiadomymi i . Dla pary , i równania wychodzi , czyli . Każde równanie zwykle daje jedną z szukanych liter.
Dlaczego po dodaniu równań stronami niewiadoma znika?
Gdy przy jednej niewiadomej stoją liczby przeciwne, na przykład i , ich suma to i zostaje równanie z jedną niewiadomą. Dlatego przed dodaniem mnożysz równania przez takie liczby, żeby współczynniki przy wybranej niewiadomej były przeciwne. Mnożysz obie strony równania, więc rozwiązanie układu się nie zmienia.
Co oznacza wynik 0 = 0 albo 0 = 5 w trakcie rozwiązywania?
Obie sytuacje oznaczają, że układ nie ma jednego rozwiązania. Wynik to fałsz, więc układ jest sprzeczny (nie ma rozwiązań). Wynik jest zawsze prawdziwy, więc układ jest nieoznaczony (ma nieskończenie wiele rozwiązań). Obie sytuacje wyjaśnia hasło interpretacja geometryczna układu. Uwaga: dostaniesz też wtedy, gdy przez pomyłkę podstawisz wyrażenie do równania, z którego je wyznaczyłeś.
Czy w odpowiedzi trzeba podać parę, czy wystarczy jedna liczba?
Trzeba podać obie niewiadome, na przykład i . Jeśli zadanie pyta o konkretną wielkość (na przykład iloczyn albo liczbę ), podajesz właśnie ją, ale zwykle dopiero po policzeniu obu niewiadomych.
Czy układ może mieć współczynniki ułamkowe albo dziesiętne?
Tak, jak w zadaniu z procentami, gdzie pojawia się równanie . Można wtedy pomnożyć równanie przez , żeby pozbyć się ułamków dziesiętnych: . Metody rozwiązywania pozostają te same.
Powiązane zagadnienia
Zagadnienia z tego samego obszaru matury – warto je powtórzyć razem: