Dysk talerzowy kontra półprzewodnikowy – zasada działania, parametry wydajności i odporność na wstrząsy.
HDD to dysk talerzowy. Dane zapisane są magnetycznie na wirujących talerzach, a odczytuje je głowica poruszająca się nad powierzchnią. Ponieważ w środku pracują części ruchome, dysk potrzebuje czasu na ustawienie głowicy nad właściwym miejscem – i to jest jego główne ograniczenie.
SSD nie ma żadnych części ruchomych. Dane trzymane są w pamięci półprzewodnikowej, więc dostęp do dowolnego miejsca trwa tyle samo. Stąd wielokrotnie krótszy czas dostępu i znacznie większe prędkości odczytu.
Praktyczne różnice wynikają wprost z konstrukcji. SSD jest cichy, odporny na wstrząsy i pobiera mniej energii. HDD jest tańszy w przeliczeniu na gigabajt, więc nadal ma sens tam, gdzie liczy się pojemność, a nie szybkość – na przykład w archiwach.
| Cecha | HDD | SSD |
|---|---|---|
| Zasada zapisu | magnetyczny na talerzach | pamięć półprzewodnikowa |
| Części ruchome | tak | nie |
| Czas dostępu | milisekundy | ułamki milisekundy |
| Odporność na wstrząsy | niska | wysoka |
| Cena za gigabajt | niższa | wyższa |
| Hałas | słyszalny | brak |
Najczęstsze pytanie to wskazanie przewag SSD oraz uzasadnienie ich konstrukcją. Sama odpowiedź „SSD jest szybszy" bywa niewystarczająca – trzeba dodać, że nie ma części ruchomych, więc odpada czas ustawiania głowicy.
Warto znać też podstawowe parametry: pojemność, prędkość odczytu i zapisu, czas dostępu, a dla HDD dodatkowo prędkość obrotową talerzy.
Bo uruchamianie systemu to odczyt wielu małych plików rozrzuconych po dysku. HDD traci czas na przemieszczanie głowicy, SSD sięga wszędzie równie szybko.
Komórki pamięci mają ograniczoną liczbę zapisów, ale przy normalnym użytkowaniu wystarcza to na wiele lat. Kontroler dodatkowo rozkłada zapisy równomiernie.
SSD podłączony bezpośrednio magistralą PCIe zamiast starszym złączem SATA. Osiąga przez to prędkości wielokrotnie wyższe niż zwykły SSD.
Zagadnienia z tego samego obszaru matury – warto je powtórzyć razem: