Dlaczego adresów IPv4 zabrakło i co zmienia IPv6 – długość adresu, sposób zapisu i skutki dla codziennego korzystania z sieci.
IPv4 używa adresów 32-bitowych, co daje około 4,3 miliarda kombinacji. Gdy projektowano internet, wydawało się to liczbą nie do wyczerpania. Przy dzisiejszej liczbie telefonów, komputerów i urządzeń domowych pula skończyła się w praktyce.
IPv6 rozwiązuje ten problem długością adresu: 128 bitów. Liczba możliwych adresów jest tak duża, że w praktyce nie do wyczerpania – każde urządzenie może mieć własny adres publiczny, bez sztuczek z NAT.
Zapis też jest inny. IPv4 to cztery liczby dziesiętne rozdzielone kropkami, IPv6 to osiem grup po cztery cyfry szesnastkowe rozdzielonych dwukropkami. Żeby zapis nie był koszmarnie długi, wolno pomijać wiodące zera, a jeden ciąg samych zer skrócić do podwójnego dwukropka.
| Cecha | IPv4 | IPv6 |
|---|---|---|
| Długość adresu | 32 bity | 128 bitów |
| Zapis | cztery liczby dziesiętne | osiem grup szesnastkowych |
| Separator | kropka | dwukropek |
| Liczba adresów | około 4,3 miliarda | praktycznie nieograniczona |
| Potrzeba NAT | tak | nie |
| Konfiguracja | ręczna lub DHCP | możliwa automatyczna |
Najczęstsze pytanie dotyczy liczby bitów – 32 kontra 128 – i powodu wprowadzenia IPv6. Bywa też polecenie rozpoznania, która wersja jest zapisana w podanym adresie; wystarczy spojrzeć na separator.
Uwaga na częsty błąd: IPv6 nie jest „czterokrotnie większy". Adres jest czterokrotnie dłuższy w bitach, ale liczba kombinacji rośnie wykładniczo, a nie liniowo.
::.Nie w najbliższym czasie. Obie wersje działają równolegle, a większość sprzętu obsługuje jednocześnie IPv4 i IPv6.
2 do potęgi 96 razy więcej, bo o tyle bitów dłuższy jest adres. To liczba niewyobrażalnie duża – stąd stwierdzenie, że pula jest praktycznie niewyczerpalna.
Skrót dla ciągu grup złożonych z samych zer. Można go użyć tylko raz w adresie, bo inaczej nie dałoby się odtworzyć, ile zer pominięto.
Zagadnienia z tego samego obszaru matury – warto je powtórzyć razem: