Archiwa ZIP i RAR – różnica między archiwizacją a kompresją, po co łączy się pliki w jeden i jak działa hasło na archiwum.
Choć w mowie potocznej mówi się „spakować plik", chodzi tu o dwie różne czynności, które programy wykonują zwykle razem.
Archiwizacja to połączenie wielu plików i katalogów w jeden. Ułatwia przesyłanie i porządkowanie – zamiast wysyłać 200 zdjęć, wysyła się jeden plik. Sama w sobie nie musi niczego zmniejszać.
Kompresja to zmniejszenie rozmiaru przez usunięcie nadmiarowości. W archiwach stosuje się kompresję bezstratną, bo po rozpakowaniu pliki muszą być identyczne z oryginałami – inaczej program przestałby działać, a dokument stałby się nieczytelny.
Najpopularniejsze formaty to ZIP, obsługiwany bez dodatkowych programów przez Windows, macOS i Linux, oraz RAR i 7Z, które osiągają zwykle lepszy stopień upakowania, ale wymagają osobnej aplikacji.
Poza samym pakowaniem archiwa oferują kilka przydatnych funkcji:
Stopień kompresji zależy od zawartości. Dokumenty tekstowe kurczą się bardzo mocno, bo zawierają dużo powtórzeń. Zdjęcia JPG i filmy prawie wcale, bo są już skompresowane.
Pytania dotyczą zwykle różnicy między archiwizacją a kompresją oraz tego, dlaczego archiwa używają kompresji bezstratnej.
Częsty punkt: wyjaśnienie, dlaczego spakowanie zdjęć nie zmniejsza ich rozmiaru. Odpowiedź – pliki JPG są już skompresowane, więc nadmiarowości do usunięcia praktycznie nie ma.
Zwykle 7Z, potem RAR, a ZIP najsłabiej. Różnice bywają jednak niewielkie, a ZIP wygrywa uniwersalnością.
Przy nowoczesnym szyfrowaniu i długim haśle – tak. Starsze metody stosowane w ZIP dają się złamać, więc liczy się zarówno format, jak i długość hasła.
Żeby zmieścić je na nośniku o ograniczonej pojemności albo wysłać pocztą, która limituje wielkość załącznika.
Zagadnienia z tego samego obszaru matury – warto je powtórzyć razem: